Ang Huling stick ng yosi

Habang hinihithit ko ang kahuli-hulihang yosi ko sa harap ng ELJ building, magkahalong tuwa at lungkot ang namumutawi sakin. Nag-resign na naman ako, but this time nagpaalam ako. Naghalohalong reminiscing at pasasalamat sa hangin at sa buong building ang ginawa ko...

Naisip ko lang, siguro nga I have already learned my lessons. Hindi na ko parang tangang bigla na lang tumatakbo kapag nagkakagulo na mag-isa. Hindi na ko tulad ng dating takot sabihin ang tunay na nararamdaman at sabihin kung bakit ako aalis. At higit sa lahat, hindi na ko takot magpaalam.

Habang nasa taxi ako, abot abot ang pasasalamat ko sa Diyos at sa wakas alam kong may nagbabago. Sa totoo lang, pinaglabanan ko rin yung katamaran ko kanina bago ako pumunta sa opisina at mag-file ng immediate resignation. Pero sa kabila ng lahat, alam ko nagawa ko ang dapat kong gawin. At napakasarap ng pakiramdam kapag wala kang iniisip, hindi ka nagtatago, at higit sa lahat, nakapagpaalam ng maayos.

Kaya bago maubos ang huling stick ng yosi ko, nais kong pasalamatan ang lahat ng taong nagturo sa akin kung paano harapin ang katotohanan. Sabay ang ngiti sa pagpatak ng luha.

Kapitan Sino: Kaunting masasabi.

Wag manggamit ng tao. Siguro ganun nga yung nais sabihin ni bob ong. Lumabas kasi sa libro yung iba't ibang anggulo ng panggagamit at pang aabuso sa kakayahan ng ibang tao. Nakakalungkot lang kasi nakita ko rin ang sa sarili ko sa isang banda ng kwento. Ako si Rogelio.
Ang ayoko lang, politikal. Pero ang maganda lang, kahit nakakainis kasi politikal, totoo lahat. Totoo na ang tao ay mahilig manghingi ng tulong, at abusuhin ito. Totoo na ang taong tumutulong ay bulag sa katotohanang niloloko at inaabuso na siya ng mga tao. Totoo na ang taong tumutulong ay nawawalan ng sariling pagkakakilanlan dahil sa nauubos ang kanyang oras sa kakatulong sa mga taong nagiging tamad.

Maganda rin ang setting ng kwento. 90's. Nabanggit lahat ng may kinalaman sa pang araw araw na buhay ng panahong iyon. Ganun din yung ginagawa namin ng mga kaibigan ko pag nakatambay lang. Inaalala yung mga kendi, chichiria, palabas, laro, at kung anuanu pa, na bumalot sa aming kabataan. Doon naman talaga magaling si bob e. Gamitin ang nakaraan mo para maaliw sa libro niya.

Para naman maging technical ako, sasabihin ko na lang din na walang nagbago sa "style" ng pagsusulat niya.Malaya. May mga maling spelling kahit tagalog, pero ayos lang. Si bob ong yun e.

Ayoko na maging masyadong epal sa sinulat ni bob ong dahil naiiyak lang ako. Basta alam ko, ako si Rogelio. Salamat sa mga bok-bok ng buhay ko. At mas maraming salamat sa nag-iisang Tessa ng buhay ko.

Sa mga Aling Precious at Aling Baby, magbago na tayo.

At sa mga Mayor at Bise sa buhay ko, tsk tsk tsk lang ang masasabi ko.

Salamat.